Het volgende is een niet gepubliceerd stukje naar aanleiding van de hetze in de pers1 rond de actie van Code Rood, Stop Arming Israel en anderen in Charleroi.
De reactie op de massa-actie van burgerlijke ongehoorzaamheid van Code Rood dit weekend toont nog maar eens duidelijk dat de discursieve ruimte rond protest in Vlaanderen met de dag kleiner wordt. Dit wordt zichtbaar door middenveldorganisaties monddood worden gemaakt door subsidies niet meer te morgen gebruiken om de overheid tot de orde te roepen, dan wel door ze helemaal te ontzeggen; vreedzame activisten die worden vervolgd; justitie die wordt genegeerd genegeerd en de mensrechten die openlijk in vraag worden gesteld. Daarnaast is ook de manier waarop we over protest praten en schrijven onder vuur komen te liggen, mede door (al te) volgzame media. De grenzen van het vrije woord worden steeds nauwer. “Een groeiende verwevenheid met andere politieke strijdthema’s” of “het kapitalisme in vraag stellen”, zijn blijkbaar al voldoende om mensen weg te zetten als links-extrimistisch. Solidariteit tonen, heette dat vroeger. Inzien dat de mechanismen die ten grondslag liggen van de problemen die groepen aankaarten gemeenschappelijk zijn. De complexiteit van de problemen proberen te vatten en niet iedereen op z’n eilandje zijn eigen ding te laten doen. Blijkbaar is dat al radicaal? “De actie ging met geweld gepaard.” zo meldde het artikel maandag; en een eerdere actie tegen een wapenbedrijf werd omschreven als een “aanval.” Alsof het hier een oorlogsdaad betreft, en geen protest tégen oorlog en destructie. Maar we kunnen ook de vraag stellen: gaat het hier eigenlijk wel over geweld? Zelfs OCAD definieert geweld als zijnde schade aan personen, niet aan materiaal. Veel activisten spreken bijvoorbeeld liever over ‘ontwapening’ als het gaat over materiaal dat deel uit maakt van een destructieve industrie, zoals die voor wapens of die het klimaat ontwricht. Dat er beschadigingen zijn gebeurd, dat staat buiten kijf, maar door op deze manier in te grijpen, hoopt men op een grotere impact op deze productie van de dood. Zij het door het productieproces lam te leggen of door de aandacht er op te vestigen. Het valt op dat er in Vlaanderen buitensporig veel aandacht gegeven wordt aan relatief kleine beschadigingen en niet aan het geweld (jawel!) die de geviseerde bedrijven veroorzaken aan mensen, zowel dicht bij huis (een kleine herinnering dat de overstroming van de Vesder in 2021 zijn destructieve oorsprong vond in de klimaatcrisis) als veraf, zoals in Palestina, maar ook elders in de wereld.